dzień jak co dzień

Otwieram oczy patrzę w lewo i widzę, że pięknie jest za oknem! Słońce, śnieg i prawie czyste bezchmurne niebo - tak jak lubię. Patrzę w prawo - Nitoś śpi. Chcę cichuteńko wyjść z łóżka, wejść do łazienki sama, usiąść na toalecie sama, wyszczotkować zęby i umyć buzię sama..
moje dziecko drgnęło.. wyczuł coś? nie wiem jak? czy słyszy, że inaczej oddycham? Czy to dlatego, że powiało na niego gdy podnosiłam kołdrę? Cholera no! I już patrzy na mnie...
Zamykam szybko oczy i udaję, że śpię.
A może jeszcze uśnie? Ach słodka naiwności..

 

Dzień jak co dzień.

Nitoś nie chce zostać sam ani na chwilę, a odkąd zaczął swoje nieśmiałe próby raczkowania utrzymanie go na przewijaku leżącego na plecach graniczy z cudem. Założenie pampersa można porównać do próby ubrania w golf ośmiornicy. Ręka, noga, noga, noga, ręka.. na brzuch, na plecy, na boku trochę i na brzuch znowu.. a to tylko pampers! a bodziak, a gacie, a skarpety? A później jeszcze na spacer w kombinezon i znienawidzoną czapkę? Do wózka zapakować, którym jeździć nie lubi.. Pierwsze 15min mojego poranka i pierwszy pot już na czole ;)
Aż chciałoby się nie raz w kosmos wystrzelić, zostawić notatkę: 'wrócę później, nie wiem kiedy'..
Albo powiedzieć : Dość! nie godzę się na to! Od tej pory będzie po mojemu!
Może nawet się mówi i próbuje postawić na swoim, a wtedy podkówka, drżenie bródki... i znowu przepadłam! Bierz co chcesz, rób co chcesz.. dopóki sobie krzywdy nie robisz - rządzisz!
Tak Nitosiu - rządzisz! Twoja matka ma miękką dupę mówiąc kolokwialnie.
Czy istnieje taka matka, która nie ma?
Dopiero pół roku, a już wszystkie moje postanowienia, plany rodzicielskie można na recykling oddać - może komuś innemu się przydadzą, bo mi już nie. Bo ja już wiem, że nie ja dyktuję warunki..
Mój dzień jest liczony w cyklach 3 godzinnych, bo co tyle czasu Nitoś je. W drzemkach - bo jego pierwsza drzemka, to czas dla mnie, druga to obowiązki domowe, a trzecia..jeśli się przytrafi, to czas dla nas. Dla mnie i JS. By usiąść, wypić kawę i zapytać - jak Ci minął dzień kochanie?
Po całym tym dniu, padam na twarz.. Padam ze zmęczenia, ale jestem szczęśliwa. Bo dziś Nitoś uśmiechnął się gdy patrzyłam mu w oczy. Bo dziś śmiał się głośno gdy obsypywałam buziakami. Bo dziś aż się cały trząsł gdy zobaczył, że dostanie jabłuszko. Bo dziś zobaczył swój cień na ścianie i koniecznie chciał go spróbować/włożyć do buzi. Bo dziś już marchewki nie lubi, a wczoraj uwielbiał..

Odkąd mam Nitosia każdy dzień jest jedyny w swoim rodzaju. Nieprzewidywalny, pełen niespodzianek i oczekiwania. Bycie Mamą jest fajnie i w te pozytywne i mniej pozytywne dni :)

dzieci solą ziemi ..

 Rośnie zdrowo moje dziecko, co napawa mnie dumą, a radość z tego tak ogromna, że serce ma ochotę wyskoczyć :)
Nils ma obecnie 5 i pół miesiąca. Waży 7825g i ma 70cm wzrostu. Zaczął raczkować czym bardzo zaskoczył pielęgniarkę. Chciała sprawdzić czy obraca się równo na boczki/brzuszek na obie strony. Położyła zabawkę obok, Nitoś spojrzał, przewrócił się na brzuszek, podniósł na kolanka i podskoczył jak żabka do przodu by dotrzeć do zabawki. Pielęgniarka aż krzyknęła: 'Patrzcie!!' , a my?
My przecież widzimy to na co dzień :)
Oby całe życie Nitoś tak imponował kobietom ;)
Teraz już drugą godzinę odsypia szczepienie...

Powoli robię listę rzeczy potrzebnych Paprochowi do przedszkola. Dużo tego! I wszystko absolutnie niezbędne ;) Systematycznie będę kupować rzeczy z listy wyprawkowej by we wrześniu nasz synek był zwarty i gotowy ;)
Póki co mamy zamówiony kombinezon zimowy i rękawiczki Didriksonsa.

Zdjęcie ze strony miinto.no

Zdjęcie ze strony klikk.no

Rękawiczki podobno świetne. Kombinezon podobno też. Będę miała okazję się wypowiedzieć prawdopodobnie dopiero pod koniec roku. Dla mnie najważniejsze by było mu ciepło i w rączki i w tyłek, a rękawiczki i tak skończą jako wycieraczka dla noska z wiszącymi po pas glutami ;)

Nie dla każdego!

Jestem pierdołą. Taką najprawdziwszą. Wzorem dla innych pierdół.
Nie ogarniam bloga..
Tak. Chyba postawiłam sobie zbyt wysoko poprzeczkę, bo oprócz zupełnie bezużytecznego 'padającego śniegu' nie jestem w stanie nic na blogu zrobić.
Nie ogarniam i czuję się trochę jak moja mama gdy prosiła mnie bym jej wytłumaczyła jak zrzucić zdjęcia z aparatu na komputer.
Phi! Myślałam wtedy - takie proste! Rozpisane, rozłożone na części pierwsze: 'Kliknąć dwa razy (szybko) lewym klawiszem myszki' itd. itd..
A może i obsługa bloga jest prosta i teraz to ja należę do tego pokolenia co to przestaje się 'znać' na postępie?
Mam nadzieję, że jeszcze nie.
No cóż... Blog będzie skromny, bez udziwnień i pierdół. Oprócz jednej oczywiście - Pierdoły, która go prowadzi ;)

P.S. Kocham moje dziecko :) Cały dzień pokazywało mi język :)